Faili Meçhul Hakikat
Salı, 13 Temmuz 2010 16:32
Yazan: Ardagül Yıldız
En cesurdun, oysa şimdi içinle sarmaş dolaş bir kuşku. Benimse kokun sinmiş bir yalan hep hatıramda. Özlemek neyse işte. Zamanda yol aldıkça uzaklaştığı birinin sarkacına asmış kendini. Şiirleri gençliğine, masallarıysa çocukluğuna hapseden neyse işte hepsi bu içinde son kalan.
Garip arzuları vardı ve bazen onlara inanmazdı bile. İnanmak ile inanmak istemek arasında bir ayrım varsa eğer vardığında artık çok geç olacaktı. İçinden geçmiş istemek, öyleyse ihaneti de kendine olsun.
Hainim ben. Beklediği yerde usulca ölen bir ihtiyardan alacağım var. Şehrin tüm güvercinlerine yem vermek istedim. Ama bazı bazı meydanda değil... Yoluma birden bire çıkan bir tesadüf ve orada barındırdığı güvercinler mesela. Yem satanlardan izinsiz besleseydim onları, sanki bir avuç semayla takas yaparmış gibi olacaklardı. Bense yalnızca uzaklaşmak zorundaydım. Bırak gideyim varacağı yere. Giderken içimden geçmişti istemek, öyleyse benim için de bir şey dile. Kavuşamadığın en mahrem arzun olsun. İnansaydın keşke yalnızlık bile utanırdı kendinden. Yazık. Çünkü senin çölünde aşk, benim kaybettiğim bir serap.
Derininde aşina bir kuşku, yokluğa dair, sır katibinin mısrasına ansızın düşen. Kimden saklandığı meçhul bir son, alnındaki çizgiden yürüyebildiğin kadar işte. Kör şafağın gecesine saklı küçük bir düş gibi geç ardımdan.
Gidenler avuçlarındaki özlemi azat ettiğinde, kim bilir belki yolunu kaybedip sen de geriye dönersin. Olur da bir hatrında nefes alamazsan, cehenneme yanlış gelmişsin. Çünkü biz günahkarlar yaşarken çok sevmiştik.
Şimdi kaybolmuş bir korsan kadar dolan bir başına. Liman da çaresiz, balık da.
Hangi rüzgara tutunduysa bilinmez, bir daha geri dönmedi. Tanık birkaç sahil vardı ya neyse, bir daha asla benim de yolum düşmedi.
Sonra melekler kahvesine gittim, kimse inanmaz. Gaipten ölüm kartını seçince bir kış anısıyla göz göze gelen ben değil miydim? Kahin korkmuştu. Ben de çaresiz gülümsedim sözlerine. Her gün keşke yeni bir başlangış olsaydı dedim içimden. Vakit alınır mıydı dediğimden, bilmem ama bu acil lütfen. Tüm ulakların yapışıp yakasına, gerçekliğinden habersiz yine de beklerdim. Daha sonra öğreneceğim ki herkes birgün gider.
Ardından geçtiğin sokaklara verilmiş ismi, bir yaz yağmurunda silinir. Kimse fark etmez, şehrin belleğinde usulca kaybolur hikayen.
