Yazan: Kadir Yiğit Us

Medeniyet dediğimiz şey, maskelilerin kahraman olduğunu sandığımız trajedi sistematiği.

Katliamın kapımızda olduğunu hissederek sindiğimizden, zombileştiğimizi göremedik. Bir yangın yeriydi ortalık, cinayet meşrulaşmıştı ve görünmez olmuştu. Öldüğümüzü göremedik ve arafta ölümsüz olduk. Bu ölümsüzlük, arzulanan o kutlu tanrılaşma değil:

Bu zombilerin ölümsüzlüğü.

Tarih diye anlatılan zırvalıktaki kahramanlar, meşru katillerimiz. Katillerimizi seviyoruz, ölümü seviyoruz içten içe. Evimizde kelepçeliyken gelen katiller, izlerini silmek için tüm binayı yakıyor; kalanlarsa yıkıntılardaki çer çöp peşinde.

Bir zombinin gözüdür ki o yumurta akı, tabula rasa’dır. Sıcacık evlerinde oturanlara surun sesi cinayet; zomb-i biidrak, hissikablel vuku sırrına ve saçmalığına vakıf ölümün, ona hakiki tabiattır.

Zombisin, korkma, silahlar var ve gizli ve açık ve seni vurabilir.

Korkma, sen zombisin, seni kim öldürebilir?

Dışarı çık, dışarı, yanarak, kurtlar sofrasına…

Biraz da sen yemeğe başla.

Beyin…

…evde yok.

Çanlar çalıyor, kimin için?

Çanlar çalıyor, hepimiz için.

 

Sonraki >